artist [ENG]

Liliane Konings Maastricht 1960

Na haar opleiding Handvaardigheid aan de Stadsacademie voor Toegepaste Kunsten te Maastricht waarbij vooral het driedimensionale werk veel aandacht kreeg, ontwikkelde Liliane Konings (Maastricht 1960) een sterke voorkeur voor het platte vlak en legde zij zich steeds meer toe op tekenen en schilderen. Begeleid door kunstenaars/docenten als André Lubbers, Franscz Witte en Marlies Vonk werd de techniek verder uitgediept en vervolmaakt. Tegelijkertijd verrijkten workshops in binnen- en buitenland haar talent in de ruimste zin van het woord.

Emoties spelen een grote rol bij het werk van Konings. Zij schildert geen buitenkant maar zet op papier, paneel of doek wat ze van binnenuit ervaart. Een uitgebreid scala aan motieven kan daarbij aan bod komen. Dat laat onverlet dat poëzie een belangrijke inspiratiebron voor haar blijft.

In eerste instantie probeert Konings de emotionele lading van een moment weer te geven. In snelle penseelstreken wordt het werk opgezet, meestal in felle, uitbundige kleuren in abstracte vormen. De vlotte bijna schetsmatige techniek waarbij de detaillering nog weinig aandacht krijgt, maakt het mogelijk de emoties van het moment in snelle notities vast te leggen. Soms ook slaat zij de emoties in haar binnenste op om die pas veel later naar buiten te laten komen. Maar ook dan wordt het penseel in eerste opzet bijna ongeremd gehanteerd. Niet denken maar doen lijkt het motto.

In een later stadium, soms nadat het doek of paneel dagenlang nauwelijks beroerd werd, wordt Konings bijna onweerstaanbaar naar het doek getrokken om met een lichte en snelle toets die soms naar het poëtische neigt, het werk te voltooien, een ware zoektocht naar de innerlijke betekenis van het kunstwerk.

Zo ontstaan er als het ware verschillende lagen. Grotere en kleinere kleurvakken, afwisseling van een zwaardere toets met een lichter en expressiever koloriet en de aanwezige vormenstructuur roepen een sfeer op die de beschouwer dwingen het werk telkens opnieuw te bekijken om elke keer weer nieuwe elementen te ontdekken. Met de maker kan de beschouwer zich op die wijze spontaan laten meevoeren in de zoektocht van het leven. Zo wordt een schilderij zowel voor maker als beschouwer niet enkel een worsteling met de materie, maar bovenal een levensstijl waar men niet meer buiten kan.





				artist [ENG] Liliane Konings Maastricht 1960 Na haar opleiding Handvaardigheid aan de Stadsacademie voor Toegepaste Kunsten te Maastricht waarbij vooral het driedimensionale werk veel aandacht kreeg, ontwikkelde Liliane Konings (Maastricht 1960) een sterke voorkeur voor het platte vlak en legde zij zich steeds meer toe op tekenen en schilderen. Begeleid door kunstenaars/docenten als André Lubbers, Franscz Witte en Marlies Vonk werd de techniek verder uitgediept en vervolmaakt. Tegelijkertijd verrijkten workshops in binnen- en buitenland haar talent in de ruimste zin van het woord. Emoties spelen een grote rol bij het werk van Konings. Zij schildert geen buitenkant maar zet op papier, paneel of doek wat ze van binnenuit ervaart. Een uitgebreid scala aan motieven kan daarbij aan bod komen. Dat laat onverlet dat poëzie een belangrijke inspiratiebron voor haar blijft. In eerste instantie probeert Konings de emotionele lading van een moment weer te geven. In snelle penseelstreken wordt het werk opgezet, meestal in felle, uitbundige kleuren in abstracte vormen. De vlotte bijna schetsmatige techniek waarbij de detaillering nog weinig aandacht krijgt, maakt het mogelijk de emoties van het moment in snelle notities vast te leggen. Soms ook slaat zij de emoties in haar binnenste op om die pas veel later naar buiten te laten komen. Maar ook dan wordt het penseel in eerste opzet bijna ongeremd gehanteerd. Niet denken maar doen lijkt het motto. In een later stadium, soms nadat het doek of paneel dagenlang nauwelijks beroerd werd, wordt Konings bijna onweerstaanbaar naar het doek getrokken om met een lichte en snelle toets die soms naar het poëtische neigt, het werk te voltooien, een ware zoektocht naar de innerlijke betekenis van het kunstwerk. Zo ontstaan er als het ware verschillende lagen. Grotere en kleinere kleurvakken, afwisseling van een zwaardere toets met een lichter en expressiever koloriet en de aanwezige vormenstructuur roepen een sfeer op die de beschouwer dwingen het werk telkens opnieuw te bekijken om elke keer weer nieuwe elementen te ontdekken. Met de maker kan de beschouwer zich op die wijze spontaan laten meevoeren in de zoektocht van het leven. Zo wordt een schilderij zowel voor maker als beschouwer niet enkel een worsteling met de materie, maar bovenal een levensstijl waar men niet meer buiten kan.